ایران قوی؛ از استکبارستیزی تا اقتدار ملی در برابر زیاده خواهی آمریکا

به قلم حجت الاسلام والمسلمین کریم سرافراز، مسئول نمایندگی ولی فقیه در سپاه تهران بزرگ

استکبارستیزی در منظومه فکری جمهوری اسلامی ایران، صرفاً یک موضع سیاسی یا شعاری مناسبتی نیست، بلکه راهبردی بنیادین برای پاسداری از استقلال، عزت ملی و حق تعیین سرنوشت ملت ایران است؛ راهبردی که تحقق آن در گرو دشمن شناسی هوشمندانه، تقویت توان دفاعی، انسجام ملی و پیشرفت همه جانبه کشور است.

دشمنی آمریکا با ملت ایران را نمی توان به اختلافات سیاسی یا تغییر دولت ها در واشنگتن تقلیل داد. نگاهی به تاریخ روابط دو کشور نشان می دهد که این خصومت ریشه در تقابل دو رویکرد متفاوت دارد؛ از یک سو، سیاست سلطه طلبانه قدرت های استکباری و از سوی دیگر، اراده ملت ایران برای حفظ استقلال و ایستادگی در برابر دخالت بیگانگان. کودتای 28 مرداد 1332، حمایت آمریکا از رژیم بعث عراق در دوران جنگ تحمیلی، اعمال تحریم های گسترده، ترور سردار شهید حاج قاسم سلیمانی و اقدامات تجاوزکارانه نظامی، تنها بخشی از کارنامه تقابل واشنگتن با ایران است.

این تجربه تاریخی یک واقعیت مهم را آشکار می کند؛ مسئله اصلی آمریکا با ایران، صرفاً سیاست های یک دولت یا جریان سیاسی خاص نیست، بلکه استقلال طلبی و نپذیرفتن نظم سلطه محور مورد نظر واشنگتن است. از همین رو، هرگونه تحلیل از تحولات منطقه و مناسبات ایران با قدرت های جهانی، بدون شناخت ماهیت این تقابل، نمی تواند تصویری دقیق از واقعیت ارائه دهد.

دشمن شناسی؛ نخستین گام در مسیر اقتدار

پیام رهبر معظم انقلاب اسلامی، حضرت آیت الله سیدمجتبی حسینی خامنه ای (مدظله العالی)، به مناسبت روز ملی مبارزه با استکبار جهانی، بار دیگر اهمیت شناخت دقیق دشمن و پرهیز از خطاهای محاسباتی در مواجهه با قدرت های سلطه گر را برجسته می کند. در واقع، یکی از مهم ترین الزامات صیانت از منافع ملی، تفکیک رفتارهای مقطعی و تاکتیکی قدرت های خارجی از اهداف راهبردی آنهاست.

تجربه چند دهه گذشته نشان داده است که اعتماد بی پشتوانه به وعده های قدرت های سلطه گر و تصور تغییر ماهیت آنها از مسیر امتیازدهی، نمی تواند تضمین کننده امنیت و منافع ملی باشد. کشوری که استقلال خود را بر پایه اراده مردم و توانمندی های داخلی بنا کرده است، باید در هرگونه تعامل خارجی، اصل حفظ منافع ملی و صیانت از دستاوردهای خود را در اولویت قرار دهد. مذاکره و تعامل با جهان، زمانی می تواند به نتیجه مطلوب منجر شود که بر پایه اقتدار، هوشمندی و شناخت دقیق طرف مقابل شکل بگیرد.

اقتدار دفاعی؛ پشتوانه امنیت و استقلال

در کنار دشمن شناسی، برخورداری از توان دفاعی و بازدارندگی مؤثر، یکی از مهم ترین مؤلفه های قدرت ملی به شمار می رود. در شرایطی که منطقه غرب آسیا همچنان با تنش ها و مداخلات خارجی مواجه است، حفظ آمادگی نیروهای مسلح، توسعه فناوری های بومی و ارتقای توان اطلاعاتی و دفاعی کشور ضرورتی انکارناپذیر است.

تأکید بر آمادگی رزمی هوشمندانه و برخورداری از ظرفیت پاسخگویی سریع و مؤثر به تهدیدات، این پیام را به همراه دارد که امنیت و تمامیت ارضی ایران قابل معامله نیست. قدرت دفاعی صرفاً برای مقابله با تهدیدات بالفعل نیست، بلکه مهم تر از آن، با ایجاد بازدارندگی، هزینه هرگونه ماجراجویی نظامی علیه کشور را افزایش می دهد.

از این منظر، سرمایه گذاری در حوزه فناوری های راهبردی، تقویت صنایع دفاعی و حمایت از ظرفیت های علمی و فناورانه داخلی باید به عنوان بخشی از سیاست کلان توسعه کشور دنبال شود؛ چراکه امنیت پایدار بدون اتکا به توانمندی های بومی و دانش داخلی امکان پذیر نخواهد بود.

وحدت ملی؛ حلقه اتصال قدرت نظامی و اقتصادی

با این حال، اقتدار یک کشور صرفاً با شاخص های نظامی سنجیده نمی شود. قدرت واقعی ایران در پیوند میان توان دفاعی، سرمایه اجتماعی، اعتماد عمومی، پیشرفت علمی، استقلال اقتصادی و انسجام سیاسی و اجتماعی شکل می گیرد. هیچ قدرت نظامی بدون برخورداری از پشتوانه مردمی و اقتصادی مستحکم نمی تواند به امنیت پایدار دست یابد.

در چنین شرایطی، مسئولیت مدیران و دستگاه های اجرایی نیز اهمیتی دوچندان پیدا می کند. حمایت از نیروهای مسلح و تقویت جبهه دفاعی کشور، در کنار خدمت رسانی صادقانه به مردم، تلاش برای مهار تورم، بهبود معیشت خانوارها، مقابله با فساد و تحقق عدالت اجتماعی معنا پیدا می کند.

در حقیقت، هر اندازه اعتماد عمومی تقویت و مشکلات اقتصادی و اجتماعی با جدیت بیشتری پیگیری شود، سرمایه اجتماعی کشور نیز افزایش خواهد یافت. مردم زمانی با اطمینان بیشتری در برابر فشارهای خارجی ایستادگی می کنند که آثار تلاش ها و سیاست های مسئولان را در زندگی روزمره خود مشاهده کنند. بنابراین، تقویت وحدت ملی باید با اقدامات عملی و پاسخگویی مؤثر به مطالبات عمومی همراه باشد.

جبهه مقاومت و ضرورت شکل گیری نظم مستقل منطقه ای

در سطح منطقه ای نیز جبهه مقاومت یکی از مؤلفه های اثرگذار در معادلات سیاسی و امنیتی غرب آسیاست. تحولات فلسطین، لبنان، عراق و یمن نشان داده است که مسئله استقلال و مقابله با مداخلات خارجی، محدود به مرزهای یک کشور نیست و ملت های منطقه در این زمینه با مسائل و دغدغه های مشترکی مواجه هستند.

بدون تردید، آینده غرب آسیا باید با اراده ملت های این منطقه رقم بخورد، نه بر اساس محاسبات قدرت هایی که طی دهه های گذشته منافع خود را بر امنیت و استقلال کشورهای منطقه مقدم دانسته اند. دستیابی به نظمی عادلانه و باثبات در منطقه، مستلزم احترام به حاکمیت کشورها، همگرایی دولت ها و ملت های منطقه و مقابله با سیاست های تفرقه افکنانه قدرت های مداخله گر است.

ایران قوی؛ راهبردی فراتر از یک شعار

آنچه از مجموعه این مؤلفه ها به دست می آید، ضرورت حرکت در مسیر ساخت ایران قوی است؛ ایرانی که در برابر تهدیدات خارجی از توان دفاعی و بازدارندگی مؤثر برخوردار باشد، در عرصه داخلی بر سرمایه اجتماعی و وحدت ملی تکیه کند و در حوزه اقتصادی و علمی نیز مسیر پیشرفت و خوداتکایی را با قدرت ادامه دهد.

استکبارستیزی زمانی به یک راهبرد مؤثر و پایدار تبدیل می شود که در کنار ایستادگی سیاسی و دفاعی، با برنامه ریزی اقتصادی، تقویت تولید ملی، حمایت از دانش و فناوری، ارتقای کیفیت حکمرانی و افزایش رضایتمندی عمومی همراه باشد. مقابله با زیاده خواهی قدرت های خارجی، تنها در میدان سیاست و امنیت محقق نمی شود، بلکه بخش مهمی از آن در میدان اقتصاد، علم، فرهنگ و خدمت به مردم رقم می خورد.

ملت ایران برای دستیابی به استقلال و حفظ عزت خود هزینه های سنگینی پرداخته است و صیانت از این دستاوردها، نیازمند هوشیاری در برابر دشمن، انسجام در داخل و حرکت مستمر در مسیر پیشرفت است. ایران قوی، محصول هم افزایی اقتدار دفاعی، وحدت ملی و توان اقتصادی است؛ مسیری که می تواند ضمن تضمین استقلال کشور، جایگاه جمهوری اسلامی ایران را در معادلات منطقه ای و بین المللی مستحکم تر کند.

«إِنَّ الْبَاطِلَ کَانَ زَهُوقًا»

انتهای پیام